بودن

 خونه قدیمی- درچوبی ابی- گل های ساده ی رنگارنگ سمت چپ حیاط

روزایی که عمو زنجیر باف بازی می کردیم-من و زهرا-

اون بزرگ بود و من کوچولو

دستمو می گرفت و می چرخیدیم

عکسا میگن-به گاوا اب میدادم- می ترسیدم- شاید....

پله ها رو جارو می کردم

رو سکو می نشستم و به کوهها و تپه های روبرو نگاه می کردم

 تپه ها سبزتر بودن و نزدیکتر و پر رنگتر ولی کوهها دورتر و کم رنگتر و سفیدتر

همیشه وقتی تازه می رسیدیم و میومدیم پیشت....

وقتی نزدیک خونه می شدیم

دادو هوار راه می انداختیم و بلند بلند صدات می کردیم و اعلام می کردیم که اومدیم...

عصاتو برمیداشتی و لنگان لنگان میومدی بیرون خونه استقبالمون

برا ما که بچه بودیم این بهترین چیز بود

 تند و تند می دویدم تا برسیم بهت و بپریم تو بغلت

انگار همه ی سال منتظر همین لحظه بودم

 همه ی روزا برا این لحظه ثانیه شماری می کردم

 باید بچه بود تا فهمید....

لباسات همیشه پر از گلای رنگارنگ ریز بود

 یه لباس بود که مشکی بود با گلای ریز سبز و ابی...

این روزا سخت می شه دیدت

 اگه بشه بیام و ببینمت دیگه باهام حرف نمی زنی- ساکتی عزیزم

دلم می خواد ببینمت

می خوام صداتو بشنوم

اما ساکتی و فقط منو از اون زیرا نگاه می کنی و غم تو چشات موج می زنه

 می دونم چرا...می دونم

باهات حرف می زنم و اشک هم باهام همراهی می کنه

 بهت همه چیزو می گم- تو خودت می دونی اما...

اما من برا اروم شدن دلم...برا اروم شدنم برات همه چیزو از اول تعریف میکنم...

گاهی فقط نگات می کنم- گاهی می خوابم رو تنت...تنت سرده

 سرد سرد سرد....

یخ کردی...

یخ کردی اینجا از تنهایی......

وقتی سیر نگات کنم خالی میشم- خالی از بود و نبود- از خودم....

چشام و ازت پر می کنم....

چقد دوست دارم

هوا کم کم تاریک می شه...

باید برم...

یه شمع روشن می کنم و پا می شم...

خداحافظ...

خودم و میبینم که داره هی دور و دورتر می شه........